Βασίλη μου...

Βασίλη...

λίγο έμεινε όπως κι εσύ έχεις αντιληφθεί,γιαυτό πάρε θέση!

Δεν ξέρω αν είναι πολλά η λίγα,αλλά θα σου τα γράψω.

Κανόνισε την πορεία σου και τις πορείες μας,πρίν σε πάρουν τα ελάφια και κάνω μαύρα μάτια.

-Έμαθα πως η Ζωή Της Άλλης λαμβάνει τέλος επιτέλους.

Για φέτος η τελευταίο επεισόδιο της χρονιάς αυτής;

Φέρε τις Ζωές μας πίσω ε;

-Θέλω να κάψεις τις τηλεοράσεις.Μπορείς; Κάντο.Άμεσα όμως.

Έχει καεί ο καμμένος εγκέφαλος του κοσμάκη.

Κάηκε και παραληρεί  για τα μάτια της Τουρκικής τέχνης!

Κάνε μου τη χάρη και εξαφάνισε ότι κυκλοφορεί σε δεκαοχτούρα.

Αυτά τα βλαμμένα πουλιά σου λέω.Συμπαθώ όλα τα ζωντανά,

αλλά αυτά δεν παλεύονται άλλο.

Μηδέν φωνή,μηδέν μυαλό και μόνο σκατό!

Πες στους ηλίθιους τρεχαλιάρηδες στα φανάρια,πως απλά μαρσάρω και στην ουσία μόνοι τους φεύγουν…

Και μόνοι τους φτάνουν οι ανόητοι!

Πες στις γκόμενες,να μην βάφουν το μουτράκι τους όταν πέφτουν σε κίνηση,ούτε να λιμάρουν το νύχι,ούτε να φτιάχνονται κι άλλο,

κι άλλο,κι άλλο.. Πήξαμε στο compact!

Και πες κάτι σε εκείνους που μιλάνε στο κινητό χωρίς τα γνωστά εξαρτήματα.Που προσπαθούν να στρίψουν,καπνίζουν,τρώνε,

είναι στη κοσμάρα τους..και αν κορνάρεις ελαφρώς,τους φεύγει και το τιμόνι!

Και μάζεψε αυτές που βγαίνουν με κάτι τρελές γόβες όταν έχει κατακλυσμό.Κυκλοφορούν ωραιότατες γαλότσες λέμε..

Σώσε αυτόν τον Άγιο Άνθρωπο,που από νέος παραδόθηκε στα χέρια της Παναγίας.Δεν είναι κλέφτης.Αν ήταν,δεν θα γινόταν μοναχός.Κοίταξε τα γλυκά αθώα μάτια του,το λαμογίσιο βλέμμα του..

Πάρε κι αυτές τις μαυροφορομένες μαντηλοφόρες πιστές,

που ορύονται και σκούζουν για τον αγαπούλη τους.

Κλείσε τους όλους μαζί στο κελί 33,και βάλε τον αθώο να τους διαβάζει από το Ευαγγέλιο «Το Χρήμα Είναι Θεός»!

Δεν θέλω άλλες εφαρμογές και παιχνίδια στο facebook.

Δεν θέλω να ταϊζω μοσχάρια,δεν θέλω τέτοια παιχνίδια,

δεν ξέρω&δεν θέλω να μάθω τις εγγραφές.Πειράζει;;

Α...και δεν μου γουστάρει να μπω στο ημερολόγιο κανενός.

Αν με θυμηθεί,ας με θυμηθεί διαφορετικά ο καθείς.

Καλά δεν τα λέω ρε Βασίλη μου;

Να μεταφέρεις επίσης,πως όταν κάνω like δεν ψάχνω γκόμενο,

ούτε θέλω να αποκτήσω τόοοοσους φίλους&να μεγαλώνει η λίστα.

Φέτος..θα αρχίζω βγάζω να ξέρεις.

Έχω αποκτήσει «έξω» εκείνους που μου αξίζουν!

Κάνε κάτι και διώξε την ξινίλα από τους ανθρώπους.

Βλακείες που ζητάω κι εγώ στο παρά πέντε της παραμονής ε;

Κάνε κάτι και πάρε μακριά μου τους ανόητους,τους βαρετούς

τους δήθεν και τους κομπλεξικούς.

Είχε αρκετό εμπόρευμα αυτή η χρονιά,αλλά φτάνει νομίζω!

Ως εδώ καλά ήταν..

Δεν ξέρω πως θα είναι φέτος,αλλά θα περιμένω να δω.

Θα απολαύσω και θα δυσκολευτώ.Κι άλλοι μαζί μου,το ξέρω.

Φρόντισε να είμαστε όρθιοι για να αντέξουμε..

Και πες του γαμοΚρόνου,δεν τελειώσαμε.

Του ετοιμάζω παρτάκι αποχώρησης 5 του Οκτώβρη..

Μ’έσκισε κάποιες στιγμές(και τους δικούς μου Ζυγοταλαίπωρους),

αλλά στείλε του ένα mail(προσωπικά-όχι to all στους πλανήτες)

και πες του πως τον έχω συνδέσει και δεν μασάω πλέον!

Θέλω και κάτι ακόμα..

Ζήτησε συγνώμη από όλους εκείνους που δεν είδα πολύ φέτος.

Που τους συνάντησα ελάχιστα κι ας τους σκεφτόμουν πολύ.

Που μου έλειψαν και τρέχω να τους δώσω ένα φιλί.

Εκείνους που στεναχώρησα,

μα μια μεγάλη χαμογελαστή αγκαλιά,έσβησε..αν κάτι μικρό συνέβη.

Τους άλλους,τους υπόλοιπους άκυρους της φευγάτης αυτής χρονιάς,τους αφήνω όπου ανήκουν!

Κλείνοντας το ταμείο,θέλω να σου πω..

πως αν καταφέρεις «ένα» από όλα αυτά να κάνεις πράξη,

Του Χρόνου__και πάλι μπροστά σου θα με βρείς!

Στο είπα Βασίλη μου,και δεν με πίστευες.

Γυρίζει ο τροχός. Αργεί,αλλά γυρίζει!!

Στρίβε τώρα. Τα λέμε του χρόνου,τέτοια μέρα εεεεε;  

maro*

«Γραμμένο και χαρισμένο,στις ατόφιες καρδιές του 2011» !!!

Κυριακάτικες άυπνες σελίδες...

"Ποτέ δεν φανταζόμουν πως θα μπορούσα ν' αγαπήσω έτσι.
Μου είναι αδύνατο να σου εξηγήσω τι είναι αυτό το τρομερά δυνατό και ζωντανό που κρατώ μέσα
στην ψυχή μου και μέσα στη σάρκα μου.
Είμαι κάποτε σαν τρελός από τον πόνο και αισθάνομαι πως όλοι οι άλλοι μου δρόμοι έξω από αυτόν
τον πόνο,είναι κομμένοι.
Πως μόνο αυτόν μπορώ πια να περάσω."


Γιώργος Σεφέρης

Της παρτιτούρας...

Ντο_ υμπάι! Σκέφτεσαι να φύγεις για εκεί,γιατί δεν σε σηκώνει άλλο εδώ.
Τι να σου πω.. Πολλές λέει οι ώρες δουλειάς,αλλά από φράγκα βασιλιάς.
Αν είσαι υψηλόβαθμο στέλεχος ε; Είσαι η νομίζεις;

 Ρε_άλ! Νίκησε τη Βαλένθια στο Μεστάγια με 3-2,στη 12η αγωνιστική του Ισπανικού πρωταθλήματος. Μπαρτσελόνα-Σαραγόσα 4-0 και…
οι Βάζελοι με τους Γαύρους στη κοσμάρα τους και 1-1;
Τέτοια ανεπίτρεπτη ήττα για τους κόκκινους; Α πα πα πα..
Στο Θέατρο βρισκόμουν κατά τα άλλα,μα έμαθα τα πάντα!

Μι_σός ψυχή, μισός κορμί κι η πείνα μου θηρίο… Τα ρέστα μου!
Δεν ενώνονται «τα κομμάτια» μάτια μου.
Πόσες φορές αντέχεις να φτιάξεις ένα ίδιο πάζλ; Μια;Δυο;Τρείς;;
Ε μετά, αλλάζεις παιχνίδι..

Φα_βιέρου και Ακομινάτου….γωνία.
Στη φωλιά του κούκου. Το ακουστικό στο ένα αυτί μουσικο-ακούει και το άλλο ελεύθερο,για να έχει επικοινωνία με τον έξω κόσμο.
Κονσέρτο για φαγκότο σε Σι ύφεση μείζονα και ένα ουρλιαχτό γυναίκας σέρνεται στο δρόμο,μαζί με την τσάντα της.Ένα μηχανόβιο αερικό,
ένα ματωμένο πρόσωπο,κόσμος πάει κι έρχεται..και ένα κονσέρτο για φλάουτο αριθμός 2 σε Ρε μείζονα έχει ξεκινήσει.
Ξεχωριστό μου,παράλληλο σύμπαν…

Σολ_άρω! Είναι κάτι μέρες που λέω:Ας μου κλείσει επιτέλους κάποιος
το στόμα.Δεν το κάνει κανείς. Ανταυτού γελάνε..
Και αρχίζω να γελάω κι εγώ. Σταματημό δεν έχω και σολάρω.
Θέλει να γελάς και στα ζόρικα,δεν τραβάει διαφορετικά.
Τι ομορφιά όταν γελούν οι άνθρωποι; Όταν γελούν τα μάτια τους…

Λα_θος απάντηση να περιμένεις,όταν ρωτάς κάποιον τι μουσική ακούει και ιδιαίτερα όταν το μάτι σου έχει κόψει «τι» μπορεί στο περίπου να ακούει.
Όταν σου πουν,ακούω τα πάντα…κάνε κουράγιο και άλλαξε θέμα!
Οι τύποι και οι τύπισσες «πάρτα όλα» μου δημιουργούν ταχυπαλμίες.

Σι_νεμά! Σταμάτα επιτέλους να μασουλάς&να πίνεις κατά την διάρκεια της ταινίας, αυτές τις αηδιαστικές με θόρυβο πλαστικούρες,που βουτάς στις ελεινές σκατόχρωμες σάλτσες και κάνεις μπουρμπουλήθρες,για να ρευτείς ευγενικά λίγο αργότερα.
Αφού τελειώσει,εξαφανίσου__και φάε τον αγλέορα. Δεν θα σε ενοχλήσω..

Ντο_μινο! Μην με οδηγείς στα άκρα.
Μη με ταράζεις και άφησέ με να εκφραστώ.Καταπιέζοντας τη σκέψη μου,
δηλητηριάζεις την ατμόσφαιρα που είναι ήδη βρωμερή.
Οι τύποι μας έφαγαν και οι τυπικούρες.
Κάτι που για σένα είναι αδιάφορο,για μένα ίσως έχει αξία.
Σεβάσου το και μη με εμποδίζεις να αναπνέω..


Αυτοδιαχειριζόμενα,αυτοάνοσα,αυτοαναφορικά,αυτοσαρκαστικά
και…αυτοαμυνόμενα,
παρακαλώ να πατάς επάνω στις νότες!!

…της παρτιτούρας


maro*          www.musicsociety.gr

Mάρθα Φριντζήλα κ΄ Θέμος Σκανδάμης....Τεχνηέντως* 14-11-2011

Βράδυ Δευτέρας…
Παγωνιά και χιονόνερο, ο Νοέμβριος έξω. Μέσα, στον δικό μας μουσικό χώρο.. ζεστούλα, κρασάκι και κουβέντες με κάποιους παραγωγούς του Music Society.
Αναμένοντας τη Μάρθα Φριντζήλα και τον Θέμο Σκανδάμη για την προγραμματισμένη μας κουβέντα…
Τους υποδεχτήκαμε «3» από τους «65» του σταθμού μας.

- Πόσοι είστε; (έκπληκτοι)
- 65 άνθρωποι, παραγωγοί, διαφορετικοί & ίσως ίδιοι κάπου, από ένα κοινό σεμινάριο ραδιοφώνου.
Δεν χρειάστηκε να σπάσει ο πάγος, γιατί δεν υπήρξε. Όταν συναντιέσαι με χαμόγελα και διάθεση, μιλάς μιλάς… λες και χθες ήσουν πάλι μαζί τους. 
Ένας καινούργιος δίσκος και θέλω να μάθω όσα περισσότερα μπορώ.

Απέναντί μου η Μάρθα Φριντζήλα και ο Θέμος Σκανδάμης.
Τίτλος του δίσκου «Η Μάρθα Φριντζήλα τραγουδάει Θέμο Σκανδάμη».
Η κουβέντα έχει ξεκινήσει. Τους παρατηρώ και μου αρέσει πως μιλάει ο ένας για τον άλλον.
Πως έγινε αυτή η δουλειά, τι σημαίνει πλέον δισκογραφία, που είναι το εύκολο και που τσακίζει το δύσκολο.

Τα πώς και τα γιατί απαντήθηκαν βιωματικά. Κάνουν, και θέλουν να κάνουν αυτό που αγαπούν.
Δεν θα τρέξουν στα τηλεοπτικά μουσικά τραπεζώματα, γιατί δεν τους αφορά.
Η τηλεόραση δεν μπορεί να πάρει τη θέση της σκηνής.
Κι αν η Μάρθα κάποια εποχή απόρησε γιατί δεν «παίζει» στα ραδιόφωνα, η προσεκτική ακρόαση, της έδωσε την απάντηση.
Είναι λίγα τα πρόσωπα που παίζουν μπάλα, και δεν είμαι «εγώ» στο δικό τους το μενού.
 Ο Θέμος αναφέρθηκε στις business της «αγοράς» και στην αισθητική που έχει  ισοπεδωθεί.

Αφού λοιπόν αυτό έτσι αποδίδει, γύρισαν την πλάτη και έφτιαξαν το «δικό τους σπίτι». Τον πολυχώρο «Δρόμος με δέντρα».
Μουσική, θέατρο, σεμινάρια, εκδηλώσεις,.. και οι δυο τους υπάρχουν εκεί, μέσα από εκεί και αγαπούν κάθε τι που δημιουργούν.
Τι σκέφτηκαν και ήρθαν στο Music Society;



- Πάμε εκεί, αυτά τα παιδιά είναι σαν εμάς. Έχουν φάει την πετριά.
Μετριόμαστε εμείς που παίζουμε μόνοι μας. Στη σκέψη και στην ερώτησή μου τι γίνεται, τι κάνουμε στην Ελλάδα, ο Θέμος, για την έντονη περίοδο που εσωτερικά ζούμε ανέφερε κάτι που είχε πει ο Μπρέχτ. «Να εύχεσαι να μείνεις εκεί που γράφτηκε η ιστορία».
Η Μάρθα σκέφτηκε να φύγει, αλλά θα το παλέψει εδώ. Σε μια γωνιά της γης θα δημιουργήσουμε, και αναφέρθηκε στα λόγια του Μάνου Χατζιδάκι. Δυο άνθρωποι του θεάτρου, της μουσικής, με όρεξη για πράγματα.
Όντως θα μπορούσαμε να μιλάμε με τις ώρες οι τρείς μας.
Είναι αυτή η πετριά, που μπορεί να φέρει τα πράγματα και’ μάς τους ίδιους πιο κοντά.
Ωραίοι άνθρωποι, με συνέχεια! Θέμος Σκανδάμης και Μάρθα Φριντζήλα..
Κάνουμε πολύ καλά που είμαστε λίγοι..

Και είμαι μια, από τους 65 που θα παραμείνω εκεί. Στο λίγο.. με ουσία.


Μάρω Δήμα.     ( www.musicsociety.gr )

Eκεί...

                                              

Εκεί που λες ξεκουράζομαι.

Εκεί που η Ανατολή έχει αλλιώτικο χρώμα.

Εκεί που η πρωϊνή αχτίδα χρωματίζει τις άκρες των δέντρων.

Εκεί που συναντάς τη θάλασσα,και διαλέγεις απόχρωση του μπλέ.

Εκεί που ανάσκελα επάνω της,ακούς μισοβυθισμένους ήχους.

Εκεί που σε συναντά εκείνη και σε ρουφάει μέσα της.

Εκεί που ψαρεύεις,και δυο δελφίνια φλερτάρουν με τη βάρκα.

Εκεί που δεν κάνεις πολλές σκέψεις.

Εκεί που η αλμύρα ζωγραφίζει επάνω σου.

Εκεί…

Εκεί που βλέπεις τη ζωή να ανθίζει.

Εκεί που μαζεύεις τους κολοκυθοανθούς,πρίν ο ήλιος προλάβει να τους κλείσει.

Εκεί που όλο το βράδυ η τομάτα δρομολογεί την «ντροπή» της.

Εκεί που οι καρποί δεν ξέρουν από χημική ταχύτητα.

Εκεί που μαζεύεις σύκα.

Eκεί που η μέλισσα,δίπλα,τρώει το δικό της σύκο.

Εκεί που η Δύση χρωματίζει με διαφορετικά πινέλα το φευγιό της.

Εκεί που το χώμα μυρίζει.Μυρίζει γη.

Εκεί…

Εκεί που η νύχτα κάνει τους ήχους της μελωδία.

Εκεί που το τριζόνι και ο κούκος παίζουν στις δικές τους νότες.

Εκεί που οι νυχτερίδες διασκεδάζουν όλη νύχτα.

Εκεί που νομίζεις ότι έρχονται κατά πάνω σου, μα αυτές ξέρουν κ΄στρίβουν.

Εκεί που δεν χορταίνεις αστέρια.

Εκεί που πέφτουν εκείνα και σχεδόν τα ακουμπάς.

Εκεί…

Εκεί στο χωριό.Στην κωμόπολη. Στην επαρχία.

Σε εκείνη,στην όποια επαρχία__που δεν θέλει να την λες «περιφέρεια».

-Αυτά είναι δικά σας,των πρωτευουσιάνων..σου λένε!
Επαρχιώτες,βλάχοι και άμα σας αρέσει.

Εκεί κι εδώ. Εμείς κι εκείνοι!

Σε άλλους ρυθμούς,με άλλους κώδικες.

Και εκείνοι σκέφτονται,αγωνιούν,αλλά είναι πιο θετικοί.

Σκάβουν το χωράφι και ελπίζουν…εκεί.

Εδώ…τι να σκάψεις;

Τα μάρμαρα στο Σύνταγμα η τις άχρωμες τσιμενταρισμένες ελιές της Ομόνοιας;

Εκεί,σου λένε καλό Φθινόπωρο και σιγά σιγά__καλό Χειμώνα.

Εμένα πάλι,εδώ…δεν μ’αρέσει να λέω όλα αυτά τα ευχουλίνια.

Καλό το ένα,καλό το άλλο…αν είναι να’ρθει,ας ορίσει.

Κρατώντας εικόνες καλοκαιριού,μέρες ηρεμίας,

μέρες που δεν σκέφτεσαι πολύ,

δημιουργείς απόθεμα…μέχρι να συναντήσεις πάλι…το εκεί.

Αν το κτίριο είναι υπό κατασκευή η υπό κατάρρευση,

οι ευχές βρίσκονται ανάμεσα στα μπάζα.

Αν είναι παραδοσιακό-διατηρητέο..έχει αντέξει και έχει μπροστά του

πολλά καλοκαίρια,δύσκολa Φθινόπωρα,άλλη μια Άνοιξη και…

έναν σπανιοπερίεργο Χειμώνα !!!

Ντυθείτε,ήρθε…

maro*

Μ'ακούς ;

Στο ίδιο μέρος όπως κάθε χρόνο! Στο ίδιο μέρος όπως τότε..
Που έφευγες και με αγκάλιαζες...λες και δεν θα με έβλεπες ποτέ ξανά.
Που με έπνιγες στα φιλιά,σαν να ήταν...
Τότε...εκείνο το βράδυ,η θάλασσα στα πόδια μου,το φεγγάρι ψηλά να φωτίζει και ένα ποτήρι κρασί στο χέρι μου.
Πως χάθηκα στις σκέψεις μου ξαφνικά,δεν θυμάμαι. Είπα μόνο' κάτι με πλησιάζει.

΄Ηταν η στιγμή σου εκείνη η ώρα.

Το κεφάλι μου χαμένο,ακουμπισμένο στο κάθισμα και βόλτα αμίλητοι με το αυτοκίνητο.
Μαύρος έξω ο ουρανός,και κάτι άγρια σύννεφα..προσπερνούσαν τον οδηγό.
Δεν παραξενεύτηκα όταν άκουσα Μητροπάνο στο ραδιόφωνο.Απόρησα μόνο...μα είναι δυνατόν το ίδιο τραγούδι σε διαφορετικούς σταθμούς;
" Όσοι με το χάρο γίναν φίλοι,με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη "...

Σας περίμενα.Σε περίμενα. Αλλά δεν ανταμώσαμε ποτέ ξανά.Ούτε εδώ,ούτε αλλού...πουθενά.
Έχω κρατήσει τα φιλιά,εκείνες τις αγκαλιές σου,τη φωνή σου κ΄τα λόγια σου εκείνο το απόγευμα.
Πρίν να...

Και εκείνες τις φωτογραφίες που σου έβγαζα όλο το καλοκαίρι..
Και εκείνες τις σκέψεις που έκανα όταν σε κοιτούσα..
Τα πρωινά μας στην παραλία,και τα βραδινά μας ψαρέματα..
...κι αυτό το καταραμένο ένστικτό μου,που τρέχει πρίν τα γεγονότα.Κι αυτό ναι..

Δεν ξέρω αν είναι πολλά η λίγα τα χρόνια που πέρασαν.
Υπάρχεις μέσα από εικόνες άπειρες.Λόγια,γέλια,δάκρυα..και πόσες αστείες στιγμές.
Ζω,σε δικές σου κατασκευές και δημιουργίες.
Συνεχίζω να κάνω πράξη όσα ονειρεύτηκες.
Πόσο περήφανος είσαι,μόνο το φαντάζομαι μωρέ.Θα ήθελα να το νιώθω,αλλά δεν...

Χάνω το κουράγιο μου κάποιες φορές,αλλά βοήθα με και θα τα καταφέρω..
Κάνε κάτι θέλω να σου πω.Μόνο αυτό!

'Ότι αγάπησες,το αγαπώ ακόμα περισσότερο και το φροντίζω.

Είχαμε και έχουμε πολλά ακόμα..
Δεν έπρεπε να γίνει έτσι, όχι τόσο γρήγορα__με ακούς;
Δεν έχω άλλα μάτια να συνεχίσω να γράφω,δεν έχω άλλη αναπνοή...

Πόσο μου λείπεις να΄ξερες...
(ακούς ε;)

H maro* σου

Ιούλιος...

 

Αθήνα.

Ζέστη.Δεν φυσάει παντού.

Αλλά φυσάει ζέστη. Έξω,πιο έξω…παρά έξω.

Μπαλκόνι.

Χωρίς φώτα.Κουβέντες.Κεριά.Ποτά,χυμοί,πατατάκια με δροσερή σώς γιαουρτιού.

Δεν φυσάει. Φύσα λίγο.. Αύριο ανεβαίνει πάλι!

Βεράντα πρωί.

Λουλούδια,νερά,ο ήλιος μόλις βγήκε.Μια πεταλούδα. Πεταλούδα;

Μυρωδιά βασιλικού πλατύφυλλου.

Πρωινή κίνηση του δρόμου.Στην άλλη πλευρά..

Μπαλκόνι 2.

Συζήτηση,καρπούζι,…και στο πιάτο σχέδια με τα κουκούτσια.

Νερό,παγάκια,και κοίτα…φύλλο δεν κουνιέται.

Τζιτζίκι στο δέντρο.Άκου…περασμένες 2 πια.

Ταράτσα .

Κάπου στο ζεστό κέντρο της Αθήνας.

Λες και είμαστε σε νησί.

Και ξεπροβάλλει μισόφεγγαρο,θολό..πίσω από το ψηλό κτίριο.

Μουσική. Κοίτας τον ουρανό. Κοιτάω την ευθεία.

Ε ναι στην υγειά μας!  Κλίκ…

Σπίτι.

Επιστροφή από.. και επιστροφή στο…

Ηρεμία του χώρου. Άρωμα μαρμελάδας. Βιβλία,χαρτιά,μουσικές…

Ήρθα για να φύγω. Τηλέφωνα,γέλια,ιστορίες και πάλι γέλια.

Φωτογραφίες,και κάτι σκέψεις χωρίς κάδρο..

Μπαλκόνι.

Το θυμάρι ανάποδα,ξεραίνεται.Θα βρεθούμε τον χειμώνα..

Η ρίγανη του εμπορίου στη γλάστρα;

Απάτη.Η φύση δεν φυλακίζεται σε πλαστική περίμετρο.

Μπαλκόνια,ταράτσες,σπίτια,δρόμοι,θάλασσες,βουνά,καράβια,και..

άνθρωποι,κουβέντες,σκέψεις… παράθυρα ανοιχτά.

Οι άσπρες γραμμές των αυτοκινήτων και η μουσική σε συλλογισμό.

Πυρπολυμένες σκέψεις,που έχουν τη δική τους ανάσα τελικά.

Το καρπούζι δεν είχε γεύση,μα κάναμε ωραία σχέδια με τα κουκούτσια.

Ωραία σχέδια ε;

Ουσιαστικά,δεν φυσάει,αλλά κοίτα που από κάπου ξεκινάει το αεράκι…

Και ο βασιλικός,δεν χρειάζεται αέρα για να τον νιώσεις.

Αρκεί να υπάρχεις δίπλα του..

Απαραίτητο θαρρώ δεν είναι__όλοι,να καταλαβαίνουμε όλους.

Αναγκαίο είναι να νιώθω εμένα κι εσύ εσένα.

Στην πορεία,οι ανάσες θα αποκτούν γεύση και παρουσία..

Υπάρχουν και νόστιμα καρπούζια,όπως υπάρχουν και εύγευστοι άνθρωποι.

Άχρωμα,άγευστα,ανούσια,αύλα,ασήμαντα…από Α,όπως οι Άνθρωποι.

Μπαλκόνι…ξημέρωμα Παρασκευής 2:18 πμ

Τελευταία περατζάδα,χαζεύοντας τη νύχτα__με ένα ποτήρι νερό..και πολλά παγάκια.

Διάφανα !!!

maro*

Άνευ τίτλου...

Ε ναι σε πνίγει αυτό κάποιες στιγμές…

Βουίζει αυτό το παράπονο της μέλισσας. Που λες δεν είναι δυνατόν,αλλά είναι!

Αλλά και που είναι,όρισε εσύ από πού πηγάζει η δύναμη.

Πες μου τον ορισμό της δυνατής αλήθειας,

κι εγώ να σου ορίσω τις δικές μου τις στροφές..

Είναι μόνο στον δρόμο και όταν πρέπει να στρίψω,για να βγω πάλι σε μια ευθεία.

Ναι.Είναι το μυαλό μου σε μια παράξενη στροφή αλλά εκεί επιτρέπεται.

Εκεί μου το επιτρέπω..Στου μυαλού μόνο. Θα με αφήσεις ε;

Μα με καταλαβαίνεις το βλέπω,αλλά αρνούμαι να μιλήσω άλλο.Κι άλλο..

 Άλλη μια φορά να πω.. Τι; Τι πάλι;

Κουράστηκαν τα λόγια να στρίβουν.

Κουράστηκε η τελευταία στιγμή που μίλησα..

Από τότε ζωντάνεψε η αλήθεια όμως. Τα πράγματα ήρθανε κοντά..ακόμα πιο κοντά.

Έχω ανακαλύψει την «ευτυχισμένη χαρά» εδώ και καιρό.

Εκείνη που ακούει τις κουβέντες μας,εκείνη που σωπαίνει στις παύσεις μας..
Εκείνη που χάνει την αναπνοή της απ'τα γέλια...

Πόση ομορφιά κρύβει αυτό ε;Αγαπάς και αγαπιέσαι μέσα από το αληθινό της ουσίας..

Ωραίοι άνθρωποι σου χαρίζουν χαμόγελα..

Θα πας μου είπες στο νησί και θα μου φέρεις την πιο νόστιμη μαρμελάδα.

Και κάτι άλλο που δεν το θυμάμαι΄αλλά δεν μπορώ να ξεχάσω κάθε φορά που σε βλέπω…
το καθαρό των ματιών σου!

Μές την άγρια νύχτα παρηγορείς τα δάκρυα της μέλισσας.
 -Ηρέμησε κορίτσι μου,εγώ είμαι εδώ...

Που αγαπάς τα μάτια μου...
Η μεγάλη αγκαλιά που μου λέει τα πάντα..

Της καλής και της ανάποδης,του στραβού και του ίσιου…μα του πραγματικού.

Εκεί στην ευθεία διαδρομή,που στρίβει το μυαλό και συ αγκαλιάζεις την ψυχή μου.

Δεν ωφελεί να αναφέρω τα δικά μου για εσένα.Και εσένα,και εσένα και εσένα που είσαι λίγο πιο μακριά…αλλά πολύ κοντά τελικά!

Το μαγικό δικό μου χέρι δεν «ήτανε» μαγικό…

Έγινε καθ’οδόν.Μάγεψε την αλήθεια που βρήκε απέναντί του!

Και θα πορευτούμε έτσι.Δεν θέλω άλλα,πολλά…διάφορα.

Αρκούμαι σε αυτά που αντέχω και με αντέχουν…

Όπως το είπες…δεν μπορούμε εμείς μέσα στον όχλο.

Ούτε το πολύ,το σκόρπιο,το δήθεν…το μεταλλαγμένο,το faux…

Καταλαβαίνουμε τα πάντα,συμφωνούμε τις διαφωνίες μας και,

ανάποδα η αντίθετα έχουμε τον δικό μας κώδικα..

Και τα δικά μας «σπάνια» χαριτωμένα ψευδώνυμα.

 Και μιλάμε με τα μάτια ε;

 Και γελάμε με εκείνα τα άλλα δάκρυα ε;

Αλλά πατάμε έδαφος.Περπατάμε και πατάμε όμοια και ευθεία…

Άσε που τους φίλους μας δεν τους αναφέρουμε με μεγάλα γράμματα.

Στην ευθεία,με όλες τις υπόλοιπες λέξεις αλλά μέσα,βαθιά στη μεγάλη μας καρδιά!

 Τι;...είμαι ρομαντική ; Δεν το αρνήθηκα ποτέ…

Υπάρχει ξωτικό,νεράϊδα,αερικό που να μην είναι;

Φέγγουν εικόνες...

Σ’ένα σκαλί δίπλα δίπλα.

Στην ησυχία της νύχτας,στη μυρωδιά της πρωϊνής λιακάδας.

Σ’ένα σκαλί.

Εκείνες οι αποχρώσεις του μπλέ…

Ψηλά δες.

Κοιτάς,το περίεργο πράσινο των ματιών μου λες..

Στο σκαλί.

Κάνω να σηκωθώ…

-Έλα,κοίτα ψηλά. Που πας;

Στη μυρωδιά της μέρας,παραληρούν εικόνες.

-Δοκίμασε,έλα.

Στο σκαλί,σαν παιδιά. Όπως τότε.

Ρουφάγαμε το μέλι απ’το αγιόκλημα.

Και γελούσαν πονηρά τα παιδικά μας μάτια..

Και τώρα εδώ,εσύ…χαμογελάς τη χαρά μου.

Ήσυχη απόψε η νύχτα.

Έτσι όπως έρχονται δίπλα μας οι λέξεις.

Σαν το φεγγάρι που θέλει λίγο ακόμα..

Λίγο ακόμα.

Καλύτερα τώρα;

Στην ησυχία της νύχτας παραληρούν οι σκιές.

Φέγγουν οι σκέψεις στο ποτήρι.

Μ’ακούς;

Λίγο ακόμα.

Ακόμα…

Mια Κυριακή του Μάη ...

Είναι κάτι όμορφες ημέρες, κάτι Κυριακές πρωϊ που καταλήγουν σε ηλιόλουστα
μεσημέρια,σε παραλιακά ταβερνάκια με τα δυο πόδια σε οκτώ καρέκλες..
Εκεί που βλέπεις και συναντάς φιλαράκια,κ’ αγαπημένες φάτσες.
Εκεί που θα κάτσεις να πείς δυο κουβέντες ,τρείς βλακείες,θα γελάσεις
θα τσουγκρίσεις το ποτήρι και θα κλείσεις συνομωτικά το μάτι στο «άντε γειά μας».
Θα γίνουν οι γνωστές παραγγελιές,θα έρθουν τα ποτήρια,και τα πρώτα
πρίν τα δεύτερα..και χαθείς στο πλάφ πλούφ του καλοκαιρινού πια κυματισμού.
Δεν σε νοιάζει ποιος είναι δίπλα,απέναντι πιο πέρα.
Θες να καταπιείς τα μεζεδάκια και να ρουφήξεις εκείνο που ρέει στα ποτήρια.
Νομίζεις…

Έχουν σκάσει μύτη οι στρατιές των ελληνικών μεζεδοπωλείων και ταβερνείων.
Στην κουβέντα μας εμείς,και τι ωραία που είναι η ζωή όταν χαμογελάς ε;
Μα δεν προλαβαίνεις να ολοκληρώσεις τη σκέψη σου.
Σε έχει πάρει φαλάγγι η οικογένεια Χωραφά.

Άντρες-γυναίκες,κουμπάρες,ξαδέρφες,νονές και κουνιάδοι…παιδιά και παιδιά.
Από πού το έσκασαν όλοι αυτοί ;
Οι άντρες παραγγέλνουν και οι γυναίκες κουσκουσεύουν.
Τα παιδιά λυσσάνε.Αλλά λυσσάνε μιλάμε…
Τα αυτιά μας υποφέρουν.Ο τελευταίος θαλασσοκεφτές κάνει χρίτσι χρίτσι στο στόμα
μου γιατί είναι πασπαλισμένος με ελαφριά εσάνς άμμου!

Η αδιάφορη καθημερινότητά τους έχει αγγίξει και το δικό μας τραπέζι.
Εμείς απλά ακούμε δίχως να συμμετέχουμε..
Υπάρχει πρόβλημα με την έκδοση του δανείου,το τιμολόγιο της ΔΕΗ πήρε φωτιά,
στον ΟΑΕΔ πρέπει να κάτσεις 3μέρες για ένα κολόχαρτο…

-Σοφίαααααααααα (παράκρουση) έλα αγάπη μου να φάς μπριζολάκιααααααα!
-…………..(η Σοφία κάνει την απόλυτη σύνδεση με Κάϊρο)
-Έλα Κωστάκη να σου δώσει ο μπαμπάς μπιφτέκιιιιιιιιι.
(Αυτή δεν μπορεί.Κρατάει την τσουγάρα 2μέτρα και μιλάει για την φρέσκια φιλενάδα
του γαμπρού μιας άλλης αντιπαθητικής κυρίας.)

Ρίχνει κι ένα ρέψιμο το ένα σκληρό σερνικό της παρέας,αφού έχει μπουκώσει σχεδόν
ολόκληρο το Τρικαλινό λουκάνικο,που έχει πράσο και τον πειράζει στο στομαχάκι.
Το άλλο αντρικό σερνικό,κοιτάει με λαχτάρα τα οπίσθια της απέναντι όμορφης
νεαρής…και σημαδεύει με το πιρούνι το χέρι της παραπλεύρως μπουκωμένης
αδιάφορης κυρίας.
Εκείνη δεν ταράζεται,παρά μόνο όταν χτυπάει το κινητό της σε έναν ήχο ντιριντάχτα

και ρωτάει την απέναντι δεξιά της,αν το επεισόδιο στη Ζωή της Άλλης ήταν επανάληψη προχθές.

Τα παιδιά δεν μαζεύονται,και οι φωνές για να μπουκώσουν διάφορες τροφές
αρχίζουν να εξοργίζουν τα βλέμματα των γύρω γύρω όλοι…

-Σοφίααααααα,δεν θα το πω ξανά.Μπρός.
Να σου πω,είχε και σε άλλο χρώμα αυτή την κουρτίνα η μόνο σαμπανιζέ;
(συνεχίζει απτόητη)

Έχω βυθιστεί σε απελπισία.Κι αν εγώ είμαι μουρλή,δεν μπορεί να είναι όλοι.
Δεν αντέχω την αγένεια,δεν θέλω άλλες κακόγουστες πληροφορίες.
Αγαπώ τα παιδιά,υπήρξα παιδί-μοναχοπαίδι κιόλας…
και θαυμάζω τα δυο κοριτσάκια στο πιο δίπλα τραπέζι,που τρώνε και συζητούν με
τους γονείς τους.
Ήρεμα έπαιξαν πρίν έρθει το φαγητό τους,και απολαμβάνανε την Κυριακάτικη βόλτα τους.
Το ένα ρώτησε τη μαμά του,γιατί κάνουν τόση φασαρία αυτά τα παιδάκια.
Και απαντάει μια σοφή ηλικιωμένη κυρία πιο δίπλα:
-Γιατί κουκλίτσα μου,και οι γονείς τους δεν έμαθαν ποτέ τι σημαίνει σέβας.

Μαμά;Τι είναι σέβας;………

Η δική μου μαμά ακόμα&σήμερα λέει:Το παδάκι σου&το σκυλάκι σου όπως το μάθεις..

Οι άντρες στην καρακοσμάρα τους έχουν ξεφύγει και χάσκουν.
Οι γυναίκες μιλάνε τελικά για τη Ζωή Της Άλλης,αφού η δική τους έχει χαράξει
«ανάλογη» πορεία και τα έχουν όλα λύσει,
η Σοφία έχασε το κινητό του πατερούλη και η μανούλα της άστραψε δυο σφαλιάρες
που το δικό μου μάγουλο έγινε μπλέ μαρέ.

Ήγγικεν η ώρα…

Τρείς άνθρωποι ταυτόχρονα σηκωθήκαμε και πήγαμε στο τραπέζι τους
με διαφορετικές κουβέντες ο καθένας μας.
Αφού μας κοιτάξανε με θαυμασμό,και ζήσανε την αποκάλυψη ότι μάλλον ενοχλούν
…οι άντρες συνέχισαν την κουταμάρα τους χαιδεύοντας τις κοιλιές τους
και η πιο λυσσάρα της παρέας μας ανακοίνωσε τα παρακάτω:

1.Δεν πάτε καλά,τι ζόρι έχουμε;Τραβάτε αλλού.
2.Αν δεν μπορείτε την κοσμοπολιτικότητα(έτσι ακριβώς,ναι) να πάτε στα μοναστήρια.
3.Άμα δεν θέλετε κόσμο να μην βγαίνουτε(ναι ναι) απ’τα σπίτια σας.
….πίνει μια γουλιά μπύρα,ρουφάει και μια γερή τζούρα και ρίχνει τα ρέστα της:
Εδώ χάσαμε ολόκληρο κινητό και εσείς θέλετε ησυχίες ;;;

Αι σιχτίρ μαντάμ… εσύ κι οι ζωές των άλλων σου !!!

 maro*
(www.musicsociety.gr)
 

Aνεξήγητες εξηγήσεις...

Πως μπλεχτήκαμε έτσι με τα όνειρα;
Του ύπνου,όχι του ξύπνιου..
Σε είδα στον ύπνο μου μου λες.Προσπαθούσες να με φτάσεις κι εξαφανιζόμουν.
Μήπως θυμάσαι για πού;
Ξέρω ξέρω,δεν σου αρέσουν αυτά.
Μήπως φταίνε οι πτήσεις σου,η εγώ που έχω γίνει αερικό;

Εσύ πάλι,τι ήταν αυτό;
Σου είπαν ότι πέθανα από τα γέλια ε;
Ήταν την εποχή που μου κόπηκε το γέλιο ξαφνικά..θυμάσαι ε;
Δεν είναι κακό όμως.Από το να πεθάνεις και να πονάς,καλύτερα να ξεψυχήσεις γελώντας.
Ηρέμησε,και φρόντισε να κοιμάσαι πιο ήσυχα.

Ποιος λέει ότι στα όνειρα βλέπεις εκείνα που λαχταράς,που ποθείς;
Μα είναι κουτό δηλ.
Μαγείρευα ρύζι.Άσπρο.Βasmati.(για να σας λύσω την όποια απορία)
Το θέμα είναι,ότι ήθελα να ρίξω μέσα πινέζες.
Πινέζες πολύχρωμες και χρυσομπρούτζινες..
Και κάποιος ήρθε και μου έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο.
-Να βάλω πινέζες μέσα,τον ρώτησα.
-Ότι θες βάλε είπε εκείνος.Νόστιμο θα είναι.
Θα κρατήσω το επίπεδο και "δεν" θα πω "ποιος" ήταν αυτός που τόλμησε να έρθει στον ύπνο μου.
Μα είναι τραγικό..
Που θα μου πεις τώρα εσύ,ότι είναι κρυφό μου απωθημένο ο εισβολέας.
(το είπες δηλ,τόλμησες)
Γιατί δεν με ρώτησες πόσο καιρό έχω να φάω ρύζι; Ε,για πες..

Μήπως ήρθε η ώρα μου και άρχισαν τα όργανα στους ύπνους σας;
Όχι δεν αστειεύομαι...το σκέφτομαι κάποιες φορές.
Έχω εξοικιωθεί με τον θανατηφόρο τύπο νομίζω.
Όλο λέω να γράψω κάπου τι θα ήθελα να γίνει,όταν θα έχω βολτάρει..
και όλο το αφήνω η με αφήνει εκείνο.

Καλά μην ψάχνεις να χτυπήσεις ξύλο.Δεν σε σώζει τίποτα αν έχει έρθει το γράμμα.
Ωραία.Και πες ότι ξαφνικά χαιρετώ.
Άσε το ξύλο κάτω ρε παιδί μου...πες λέω.
Αν ότι λέγαμε γινότανε κιόλας...

Πες λοιπόν ότι_γειά σας εγώ τώρα ε;
Γιατί πρέπει να γίνει ο κακός χαμός...;
Άσε το άλλο το δράμα.
Αν είσαι σε φάση ελεύθερη κ΄ ωραία και δεν έχεις ένα γαμο-στέφανο στο κρανίο σου,
βλ.γάμο δηλ...γιατί πρέπει να σε στολίσουν
και να σε σενιάρουνε ρε γαμώτο;
Θα ψάξουν δηλ. να μου φορέσουν νυφικό,που δεν θα έχω διαλέξει η ίδια.
Κι αν δεν θέλω να φορέσω νυφικό; Αν θέλω να είναι κάτι σαν νυφικό και να είναι κόκκινο;
Γιατί να μην είναι παρεό και σανδάλια ας πούμε;

Να φοράω και τα γυαλιά ήλιου παρακαλώ...μην το ξεχάσετε αν δεν σας κάνει κόπο.

Έχω κι αυτόν τον πόνο στην πλάτη...πίσω αριστερά.
Και συ,κάθαρμα... Μου είπες,δεν πειράζει θα γλυτώσεις από τους έρωτες.
Όσο θα γλυτώσουν κι εκείνοι από εμένα.
Για να μην αναλύσω  ε σέ να...

Περιμένω και την άλλη την μπουμπού,να μου εξηγήσει τι σημαίνουν οι πινέζες και το ρύζι.
Περιμένω και σένα...που μου υποσχέθηκες μασάζ στην πονεμένη μου πλάτη.
Μη γελάς σε βλέπω...

Α...να σας πω.Προσοχή στα μασάζ ε; Ειδικά όταν είναι φιλικά...
Γιατί πως να το κάνουμε,μεταξύ φίλων...άλλα λόγια ν'αγαπιόμαστε!

Ξημερώνει Ιούνιος...
Μπορεί να συμβούν τα πάντα.

Σβήνω το κερί που καίει δίπλα μου,ρίχνω μια τελευταία ματιά στον ουρανό
και αποχωρώ για καλοκαιρινά όνειρα.
Όποιος αντέχει ας κάνει το ίδιο...

Καλό καλό μήνα ...με όνειρα του ύπνου κ' του ξύπνιου !!!


maro*

Κάθε φορά,την επόμενη φορά...

Έπιασε ζέστη και έχω ακόμα στρωμένα χαλιά.
Έπιασε ζέστη και κοιτάω τις ντουλάπες μου...μόνο απ'έξω.
Ανοίγω τις ντουλάπες και τους γυρίζω την πλάτη καιρό τώρα.
Κοιτάω με χαζομάρα τις μπότες μου και αυτές έχουν ήδη πέσει στη χειμερία νάρκη τους.

Φουντώνω σου λέω...και συ μου πετάς την γνωστή σου ατάκα!
Τα χαλιά πατάω και είναι τέλος του Μάη παιδάκι μου...σύνελθε.

Εγώ είμαι αυτή,που πρίν αλλάξει η εποχή είχα τα πάντα έτοιμα.
Είμαι η ίδια που αποφάσισα να μην ταράξω τίποτα από δω και πέρα.
Όταν μπορέσω θα...
Αν προλάβω,τότε ναι...
Να μην ταράξω εμένα και το υπέροχο στρωμένο κόσμο μου.
Και όταν ήταν όλα στην σειρά τι έγινε λοιπόν;
Και όταν τα βρήκαν στη σειρά,τι άλλαξε;
Και όταν πατήσαν επάνω στη σειρά...τι;

Απάντησε κάποιος;;; Μπα,δεν άκουσα κάτι...

Ένα δωμάτιο φύλλο και φτερό.
Αφού δεν το φόρεσες αυτή τη χρονιά,θα το φορέσεις την επόμενη;
Αυτό τι το κρατάς πάλι;
Πάνω κάτω στη σκάλα,έχει κι αυτή τη ζέστη..
πάνω κάτω στη σκάλα...και σε 5 μήνες πάλι τα ίδια.

Μέσα σε όλα έχω βάλει και φράουλες στη γυάλα να γίνουν λικέρ.
Με κοιτάνε και περιμένουν το αλκοόλ τους..
Τις κοιτάω κι εγώ..παραμένουν μόνες και ζαχαρώνουν.
Όταν τακτοποιείς την εποχή,όταν κρύβεις τον χειμώνα
και εμφανίζεις το καλοκαίρι,παθαίνεις αλλαγή!
Παθαίνεις διώχνω και σπρώχνω..
Κάνεις σκέψεις και τις φέρνεις μέσα σε διάφορες σακούλες και τσάντες.
Ανακύκλωση σκέψεων και υφασμάτων..

Στο τελευταίο σκαλί και χωμένη στην ντουλάπα,χτυπάει το τηλέφωνο.
Δεν ταράζομαι. Συνεχίζει...
Σε 2 λεπτά,τρείς κλήσεις...το ίδιο νούμερο.
Μπα...σαν τα χιόνια!

-Έλα τι κάνεις;'Εγινε κάτι;
-Μωρέ,ήθελα να σε δω.Που είσαι;
-Στο Τάμ Τούμ για μαϊμούδες...για πες;
-Πότε μπορείς να μιλήσουμε.Θέλω να μιλήσω με έναν άνθρωπο.
-Γιατί τόσο καιρό τι ήμουνα..κουτσομούρα;
...............................

Φύλλο και φτερό οι ντουλάπες.
Τα χαλιά,έγιναν μαγικά και πέταξαν...
Το μυαλό μου γελούσε,και το στόμα μου σκεφτότανε.
Κοιμήθηκα αποκαμωμένη,ονειρεύτηκα πως τρώγαμε παγωτό φράουλα
με λιωμένη σοκολάτα στο μπαλκόνι...και ξύπνησα κοιτώντας το ταβάνι.

Και αφήνω το ταβάνι...και αρχίζω να βλέπω ένα μπαλόνι στον αέρα.
Ένα αδύναμο μπαλόνι που ξεφουσκώνει σιγά σιγά και έρχεται προς το μπαλκόνι μου.
Και κρατιέμαι.Να μην ανέβω στην ταράτσα και το πιάσω..

Και κλοτσάω το ένστικτό μου,και βάζω να πιω ένα λικεράκι ρόδι.
Ανάβω ένα τσιγάρο και βλέπω το μπαλόνι να ξεφουσκώνει
μέσα από τους κύκλους του καπνού...
Σβήνω το τσιγάρο.Κοιτάω μια το πάτωμα και μια το ταβάνι.

Κοιτάω τις φράουλες και σκέφτομαι πως θα ήταν αν ήμουν κουτσομούρα..
Είπα στις φράουλες...αν χτυπήσει το τηλ η διαβάσουν κάποιο μήνυμα να απαντήσουν:

"Την επόμενη φορά η Κυρία του σπιτιού θα σας δεχτεί μόνο εάν έχετε και την αλήθεια σας μαζί".


Της κέρασα ουζάκι,μου έκλεισαν το μάτι...και ευχηθήκαμε Καλό Καλοκαίρι !!!

maro*

Mάθε τα μάτια...

Tι περίεργα απόψε;
Χειμωνιάτικη βραδιά χωρίς φωνές αλλά με μια τρομακτική ησυχία.

Κάτι σκέψεις σκουντουφλάνε,και τις σπρώχνω πιο πέρα.
Κάτι τραγούδια μου μιλάνε και τραγουδάω άλλο σκοπό..
Το μυαλό δεν σταματάει να σκέφτεται,αλλά είναι σε μια αλλόκοτη ηρεμία.
Το χαρτί μπροστά μου,έχει γεμίσει εικόνες.
Πάντα με μολύβι.
Χρώμα παίρνουν οι εικόνες από μόνες τους.
Όπως τις κοιτάω αυτές ζωντανεύουν.
Κλείνει η μουσική απόψε.
Έχει σιωπή.

Κάποιες νύχτες ακούω ένα βατράχι έξω.
Βατράχια στην Αθήνα;
Μήπως βρίσκομαι σε ποτάμι και τρέχει το μυαλό μου;
Κι αν το μυαλό μου έγινε ποτάμι;
Πόσα ποτάμια έχει αυτή η πόλη..
Πόσα μυαλά τρέχουν τις σκέψεις τους αδιάκοπα;
Περίεργο παιχνίδι παίζει το μυαλό.
Και εκεί παίζεται όλη η ιστορία..
Λίγο να ξέρεις να διαβάζεις μάτια καταλαβαίνεις αμέσως
την επόμενη σελίδα της σκέψης.
Φοβίζει αυτό ξέρεις..μην το μαρτυρήσεις σου λέω.

Κάνε πως σκέφτεσαι χαλαρά.Η δείξε πως δεν σκέφτεσαι καθόλου.
Είναι πιο βολικό.
Και μη κοιτάς κατάματα,όχι.
Και μη μιλάς με τα μάτια,όχι όχι.
...και μάθε να παίζεις παιχνίδια επιτέλους.

Έτσι,μπορούν να σε κοιτούν οι άνθρωποι στα μάτια...

" Επειδή το αδοκίμαστο και το απ'αλλού φερμένο δεν το αντέχουν οι άνθρωποι..."
(Οδυσσέας Ελύτης) 

....το κάνουν χαρτοπόλεμο και το σκορπίζουν στον αέρα !!!

maro*