Κάθε φορά,την επόμενη φορά...

Έπιασε ζέστη και έχω ακόμα στρωμένα χαλιά.
Έπιασε ζέστη και κοιτάω τις ντουλάπες μου...μόνο απ'έξω.
Ανοίγω τις ντουλάπες και τους γυρίζω την πλάτη καιρό τώρα.
Κοιτάω με χαζομάρα τις μπότες μου και αυτές έχουν ήδη πέσει στη χειμερία νάρκη τους.

Φουντώνω σου λέω...και συ μου πετάς την γνωστή σου ατάκα!
Τα χαλιά πατάω και είναι τέλος του Μάη παιδάκι μου...σύνελθε.

Εγώ είμαι αυτή,που πρίν αλλάξει η εποχή είχα τα πάντα έτοιμα.
Είμαι η ίδια που αποφάσισα να μην ταράξω τίποτα από δω και πέρα.
Όταν μπορέσω θα...
Αν προλάβω,τότε ναι...
Να μην ταράξω εμένα και το υπέροχο στρωμένο κόσμο μου.
Και όταν ήταν όλα στην σειρά τι έγινε λοιπόν;
Και όταν τα βρήκαν στη σειρά,τι άλλαξε;
Και όταν πατήσαν επάνω στη σειρά...τι;

Απάντησε κάποιος;;; Μπα,δεν άκουσα κάτι...

Ένα δωμάτιο φύλλο και φτερό.
Αφού δεν το φόρεσες αυτή τη χρονιά,θα το φορέσεις την επόμενη;
Αυτό τι το κρατάς πάλι;
Πάνω κάτω στη σκάλα,έχει κι αυτή τη ζέστη..
πάνω κάτω στη σκάλα...και σε 5 μήνες πάλι τα ίδια.

Μέσα σε όλα έχω βάλει και φράουλες στη γυάλα να γίνουν λικέρ.
Με κοιτάνε και περιμένουν το αλκοόλ τους..
Τις κοιτάω κι εγώ..παραμένουν μόνες και ζαχαρώνουν.
Όταν τακτοποιείς την εποχή,όταν κρύβεις τον χειμώνα
και εμφανίζεις το καλοκαίρι,παθαίνεις αλλαγή!
Παθαίνεις διώχνω και σπρώχνω..
Κάνεις σκέψεις και τις φέρνεις μέσα σε διάφορες σακούλες και τσάντες.
Ανακύκλωση σκέψεων και υφασμάτων..

Στο τελευταίο σκαλί και χωμένη στην ντουλάπα,χτυπάει το τηλέφωνο.
Δεν ταράζομαι. Συνεχίζει...
Σε 2 λεπτά,τρείς κλήσεις...το ίδιο νούμερο.
Μπα...σαν τα χιόνια!

-Έλα τι κάνεις;'Εγινε κάτι;
-Μωρέ,ήθελα να σε δω.Που είσαι;
-Στο Τάμ Τούμ για μαϊμούδες...για πες;
-Πότε μπορείς να μιλήσουμε.Θέλω να μιλήσω με έναν άνθρωπο.
-Γιατί τόσο καιρό τι ήμουνα..κουτσομούρα;
...............................

Φύλλο και φτερό οι ντουλάπες.
Τα χαλιά,έγιναν μαγικά και πέταξαν...
Το μυαλό μου γελούσε,και το στόμα μου σκεφτότανε.
Κοιμήθηκα αποκαμωμένη,ονειρεύτηκα πως τρώγαμε παγωτό φράουλα
με λιωμένη σοκολάτα στο μπαλκόνι...και ξύπνησα κοιτώντας το ταβάνι.

Και αφήνω το ταβάνι...και αρχίζω να βλέπω ένα μπαλόνι στον αέρα.
Ένα αδύναμο μπαλόνι που ξεφουσκώνει σιγά σιγά και έρχεται προς το μπαλκόνι μου.
Και κρατιέμαι.Να μην ανέβω στην ταράτσα και το πιάσω..

Και κλοτσάω το ένστικτό μου,και βάζω να πιω ένα λικεράκι ρόδι.
Ανάβω ένα τσιγάρο και βλέπω το μπαλόνι να ξεφουσκώνει
μέσα από τους κύκλους του καπνού...
Σβήνω το τσιγάρο.Κοιτάω μια το πάτωμα και μια το ταβάνι.

Κοιτάω τις φράουλες και σκέφτομαι πως θα ήταν αν ήμουν κουτσομούρα..
Είπα στις φράουλες...αν χτυπήσει το τηλ η διαβάσουν κάποιο μήνυμα να απαντήσουν:

"Την επόμενη φορά η Κυρία του σπιτιού θα σας δεχτεί μόνο εάν έχετε και την αλήθεια σας μαζί".


Της κέρασα ουζάκι,μου έκλεισαν το μάτι...και ευχηθήκαμε Καλό Καλοκαίρι !!!

maro*

Mάθε τα μάτια...

Tι περίεργα απόψε;
Χειμωνιάτικη βραδιά χωρίς φωνές αλλά με μια τρομακτική ησυχία.

Κάτι σκέψεις σκουντουφλάνε,και τις σπρώχνω πιο πέρα.
Κάτι τραγούδια μου μιλάνε και τραγουδάω άλλο σκοπό..
Το μυαλό δεν σταματάει να σκέφτεται,αλλά είναι σε μια αλλόκοτη ηρεμία.
Το χαρτί μπροστά μου,έχει γεμίσει εικόνες.
Πάντα με μολύβι.
Χρώμα παίρνουν οι εικόνες από μόνες τους.
Όπως τις κοιτάω αυτές ζωντανεύουν.
Κλείνει η μουσική απόψε.
Έχει σιωπή.

Κάποιες νύχτες ακούω ένα βατράχι έξω.
Βατράχια στην Αθήνα;
Μήπως βρίσκομαι σε ποτάμι και τρέχει το μυαλό μου;
Κι αν το μυαλό μου έγινε ποτάμι;
Πόσα ποτάμια έχει αυτή η πόλη..
Πόσα μυαλά τρέχουν τις σκέψεις τους αδιάκοπα;
Περίεργο παιχνίδι παίζει το μυαλό.
Και εκεί παίζεται όλη η ιστορία..
Λίγο να ξέρεις να διαβάζεις μάτια καταλαβαίνεις αμέσως
την επόμενη σελίδα της σκέψης.
Φοβίζει αυτό ξέρεις..μην το μαρτυρήσεις σου λέω.

Κάνε πως σκέφτεσαι χαλαρά.Η δείξε πως δεν σκέφτεσαι καθόλου.
Είναι πιο βολικό.
Και μη κοιτάς κατάματα,όχι.
Και μη μιλάς με τα μάτια,όχι όχι.
...και μάθε να παίζεις παιχνίδια επιτέλους.

Έτσι,μπορούν να σε κοιτούν οι άνθρωποι στα μάτια...

" Επειδή το αδοκίμαστο και το απ'αλλού φερμένο δεν το αντέχουν οι άνθρωποι..."
(Οδυσσέας Ελύτης) 

....το κάνουν χαρτοπόλεμο και το σκορπίζουν στον αέρα !!!

maro*

...και είκοσι,και μισή,παραπέντε...ακριβώς !!!

Βράδυ 11:55__περπατάμε και κοιτάμε τις βιτρίνες.
Περπατάμε και ακούμε τα λόγια μας.Χαζεύουμε τις σκέψεις μας.
Κοιτάμε το πλακώστρο και βαδίζουμε το ίδιο...

Βράδυ 01:20__ανηφορίζουμε για να βρούμε τη θέα.Έχουμε χάσει το μέσα μας και το παθαίνουμε μαζί.
Λες,και ακούω.Ακούω,και δεν μιλάς.Με ρωτάς.Πως να σου απαντήσω;Κοίτα με...
Έχω την αναπνοή του πόνου σου επάνω μου.
Έχεις την αγωνία μου επάνω σου,και η θέα τρέμει έξω...

Νύχτα 3:30__Δίπλα δίπλα,ξαπλωμένοι.Κρατάμε δυο μισογεμάτα ποτήρια.
Κοιτάς το ταβάνι.Κοιτάω εσένα.Κλείνω τα μάτια μου και αρχίζεις να με κοιτάς.
Το καταλαβαίνω και γλυκά χαμογελάω.Φυσάς το τσουλούφι γλυκά στα μάτια μου.
Είσαι εκεί.Προσπαθώ να εξαφανίσω το ταβάνι δίχως να ανοίξω τα μάτια μου...

Βράδυ 1:53__Οδηγώ.Είσαι δίπλα μου.Θέλεις να μου πεις.Για τις ενοχές που νιώθεις.
Και χάνουμε το δρόμο απ'την κουβέντα.Και πάλι ενοχές νιώθεις.Δεν έγινε τίποτα.
Υπάρχουν δυο λωρίδες και πολλά στενά.Δεν είσαι καλά,αλλά χάρηκα που μου είπες.
Δεν απαντάς στο τηλ,και με κοιτάς.Τι θα κάνεις μου λες; Όχι άλλες ενοχές,όχι.Αρκετά...

Κατεχάκη 2:10__σκέφτομαι τις ενοχές σου.Έχει αρχίζει να καλοκαιριάζει,αλλά έχει αυτή
τη βραδινή δροσούλα.Θα ήθελα να οδηγώ μέχρι να ξημερώσει..Γιατί ενοχές;
Φύγε από εκεί.Αυτό σκέφτομαι.Φεύγουμε από εκείνο που δεν μπορούμε.
Όχι άλλες ενοχές..Aνάβω το καλοριφέρ,ανοίγω τα παράθυρα και το ραδιόφωνο παίζει
Bob Dylan-Things have changed...Tι να σκέφτεσαι τώρα που οδηγείς;
Έφτασα.Η Αretha Franklin τραγουδάει freeway of love...

Ξημερώματα 6:25__συμφωνήσαμε να μην κοιμηθούμε.Να δούμε σιωπηλά να ξημερώνει.
Ενδιάμεσα δρομολογήσαμε τη νύχτα.Εκείνη μας έδειξε την αλλαγή των χρωμάτων της.
Αστραφτερός ο ήχος της,και δεν κοιμηθήκαμε...

Βράδυ 5:00__κρατάω το κεφάλι μου και κοιτάω το πάτωμα.Τι έχει γίνει τώρα;
Πως όλο αυτό; Έτσι απλά,και πολύ αργά για να είναι νωρίς..
Έχασα,αυτό το άλλο που κέρδισα,και ήταν νωρίς αυτή τη φορά...

Ξημέρωμα χωρίς ώρα__μου κρατάς το χέρι και δεν πέφτω.Ανεβοκατεβαίνω και με κρατάς.
Ξέρεις πως να υπάρχεις.Με αφήνεις να γελάω και ακούς το κλάμα μου.
Κλάψε μου λες και είσαι εκεί.Εκείνοι που γελάνε πολύ,έχουν πονέσει περισσότερο.
Αν μου αφήσεις το χέρι δεν θα πέσω,μη φοβάσαι.
Έμαθα να γελάω όταν πονάω.Και όταν πέφτω κλαίω απ΄τα γέλια...

1:46__ και θα ξημερώσει Τετάρτη.Μια όμορφη βραδιά έξω,κι ένα ολόγιομο φεγγάρι.
Είναι αρκετές οι νύχτες από δω και πέρα..και θα είναι "αληθινά" όμορφες.
Δεν θα συμφωνήσουμε άλλο απόψε! Ξέρουμε...

Καληνύχτες...

maro*

Έλα να το πάρουμε πάλι απ'την αρχή...

Γράφω σβήνω,σκέφτομαι,σου λέω και μου λες,έχω φάει μια φρίκη..
νομίζω πως έχω χάσει την έμπνευσή μου,έχω μπλεχτεί στον χάρτινο κόσμο της σκέψης μου,
έχει ανέβει και το editorial του www.musicsociety.gr
και μου πετάς τη μαγική κουβέντα.
-Γιατί δεν κάνεις ένα blog;
-Blog;Λες ε; Ιδέα δεν έχω...(και δεν θα αποκτήσω)
-Δεν είναι τίποτα,θα το κάνουμε παρέα.
Και κάπως έτσι,ο f  έριξε την ιδέα.
Αλλά για διάφορους λόγους έμεινε στην άκρη,κι ας τους αφήσουμε εκεί που έμειναν.

Έχουμε λοιπόν την ιδέα και ένα fou-μωρό που απλά ο νονός το έχει "ασημώσει" παραδοσιακά.
Μια παράδοση διάολε όλοι την έχουμε,αλλά δεν έχουμε όνομα και πως θα βγεί το μωρό
στην κοινωνία του κυβερνοχώρου.

Και εδώ την πάτησε η νονά no2.
-Ξέρεις; Ξέρω.
-Μπορείς; Μπορώ.
Ένα βράδυ(όοοχι δεν έβρεχε...) αρχίσαμε να το οργανώνουμε.
Εγώ και η Βάλια.Ευτυχώς με ενημέρωσε,πως ότι κάνουμε "απόψε" δεν θα το κάνω κάθε φορά.
Το στόμα μου ορθάνοιχτο,το μάτι μου κοπτική-ραπτική...και για δυο μέρες του άλλαξα τα φώτα.
Ξέχασα την παράδοση,του έδωσα άλλο όνομα...κάτι μικρές αλλαγές
και βγαίνει τσάρκα το fou-maro* τελικά!

Δυο μέρες μετά...πάνω που χαρήκαμε,το ιστολόγιο καταργήθηκε.
Το κακό το μάτι,η Πανσέληνος που πέρασε,ο Κρόνος που βασανίζει το σύμπαν_(όχι του Paolo ε;)
καταργήθηκε από το τοπίο και δεν δεν δεν...
Δεν έκατσε καλά το "όνομα". Παραπέμπει το fou-maro σε άλλες ενέργειες λέει...

Ολόκληρος Ντομινίκ(τρελόπαιδο)έκανε ζουζουνιές το δικό μου blog ενόχλησε ε;

Ε...να μην σας βασανίζω(θα ξημερώσει σε λίγο) αλλάξαμε πλατφόρμα είπε η γιατρός/Βάλια,
κάτι διάφορα άλλα,βοήθησα κι εγώ βεβαίως,το όνομα παρέμεινε(δώσαμε μεγάλο αγώνα)
...και πάμε να fou-maroume απ'την αρχή!

Έτσι λέω...δεν είμαι σίγουρη,αλλά θα δείξει.

*Αχ ρε f, πως τις γλυτώνεις τις κακοτοπιές.Thankssss πολύ πολύ!
*Βάλια,κουράγιο.Δεν θα φύγω απ'τον κυβερνοχώρο..υποσχέσου το.Thanksssss πιο πολύ!

Καλημέρες...κ' εδώ θα είμαστε να τα λέμε !!!

maro*