Που λες μικρή μου αδερφή,
είναι περίεργα κάποιες στιγμές τα πράγματα ...
Λες και κάπου κολλάνε.Χωρίς να ξέρεις για ποιο λόγο γίνεται αυτό.
Ανακαλύπτεις πως δεν είναι στο χέρι σου τα πράγματα.
Βλέπεις πως οι άνθρωποι έχουν αλλάξει η αλλάζουν και δεν το καταλαβαίνουν.
Αν έχεις την ικανότητα να βλέπεις μέσα στα πράγματα,
αντιλαμβάνεσαι πως πρέπει να φύγεις.
Πονάει αυτό.Αλλά χτυπάς στον πόνο.
Και αλλάζεις κατεύθυνση.Διαγράφεις διαδρομές!
Δεν είναι εύκολο πράγμα.Όχι πλέον.
Και περνώντας τα χρόνια,ακόμα πιο δύσκολα.
Τρέχει η ζωή και μαζί της εμείς.
Φεύγουν οι μέρες και τις αφήνουμε.
Για χίλιους δυο λόγους,όπου σε βρίσκει πάντα η επόμενη ημέρα.
Για άλλους τόσους λόγους που λες...μα γιατί; Πως; Εγώ που...
Και και και...
Και δε βοηθούν οι άνθρωποι.Ο καθένας κάπου είναι.
Κάπου ξεχασμένος,αφημένος.
Στις σκέψεις και στις έννοιες του...
Έρχεται και η νύχτα,πάλι η νύχτα.
Αυτή η σιωπή που ξέρεις καλά.Σε ξέρει κι εκείνη.
Δεν βοηθάει η νύχτα,ούτε η άλλη μέρα μικρή μου αδερφή,
στις σκέψεις και στις έννοιες σου,
στα τόσα πολλά που αφήνουν να ελευθερώσεις το μέσα σου.
Και για να συναντηθεί "το μέσα μας"
είναι που πρέπει να έχεις βουτήξει πολύ βαθιά.
Μέρα-νύχτα. Μέσα σου.
Να έχεις δουλέψει πολύ για αυτό
Κι αν συναντήσεις του άλλου "το μέσα",
αν το αγγίξεις έστω...
Συμβιβασμός,είναι και το άγγιγμα να ξέρεις.
Του "μέσα μας" πρώτα!
Βρέχει σκέψεις απόψε.Και χθες,και προχθές...
Βρέχει εδώ,εκεί;
maro*
