-Βράδυ. Πάντα βράδυ. Αυτό το βράδυ...
Και ψιθυρίζω,"θυμάσαι όλες τις βραδιές που μοιάζαν μεσημέρια"...
Και έρχεται πιο βαθύ το βράδυ,να σιγοψιθυρίζει:
"και ιστορίες που έζησες και σου΄μειναν στα χέρια"!
Αν οι σκέψεις είχαν μιλιά,είχαν άκρα...θα πάλευαν με χέρια και πόδια. Να βγούν από το κεφάλι και να τρέξουν μακριά.
Όσο γίνεται πιο μακριά να σωθούν.
Αλλά δεν πάνε πουθενά. Εδώ. Μαζί θα φάμε τις σάρκες μας.
Κοίτα,αγαπημένο μου κεφάλι,
το κουβάρι συνήθως έχει δυο άκρες.Δεν έχεις πιάσει καν την αρχή
και δεν σε νοιάζει να φτάσει στο τέλος.
Ταλαιπωρείς τη μέση,γιατί ως γνωστόν έχεις εκείνες τις στιγμές
που αρχίζεις από τη μέση να τυλίγεις το νήμα.
Μόνο εσύ. Πάντα εσύ.
Ωραία!Ποτέ δεν σε νοιάζει το τέλος,γιατί σε αφορά το ενδιάμεσο της διαδρομής.
Αλλά πολύ μπέρδεμα.Το έχεις κάνει ταινία...το έργο!
Ηρέμησε. Πιάσε όλες τις οπτικές και ξεκίνα ένα ένα τα πράγματα!
Γεγονός πρώτο.Δεύτερο. Ξεκίνα και βλέπουμε.
Δεν είσαι μόνο σου αγαπημένο μου κεφάλι (η κουβάρι).
-Μια χαρά! Εσύ παραπάνω λέω... Λόγια σκόρπια να αιωρούνται.
Αυτό το...έξω απ΄το χορό το ξέρεις ε;
Πως και δεν μου μίλησες για χάπια; Ότι σιγά σιγά θα αρχίσω τα χάπια;
Εύκολα μωρέ. Πολύ εύκολα. Είσαι εσύ μέσα στο δικό μου κρανίο;
Όχι. Και δεν μπορείς να μπείς. Και δεν θέλω μεταξύ μας...γιατί αρκούν αυτά που λύνω και δένω,οπότε μη μλέκουν πολλά χέρια μαζί. Αρκεί το δικό μου χαοτικό χάος.
Δεν είναι εύκολο και το ξέρεις. Δεν ρέει και το γνωρίζεις.
Θέλω τη φλόγα να ανάψει. Αυτό! Να γίνει το τσάφ...
Άπαξ και πάρει φωτιά...θα δείς τη σημαίνει αρχή και τέλος.
Θα ανακαλύψεις τότε πως δεν υπάρχει μέση,γιατί θα έχει χαθεί από την αρχή μέχρι το τέλος. Διότι τότε θα ρέει...
Με καταλαβαίνεις η μπερδεμένα σου φαίνονται και τούτα;
Δεν χρειάζεται. Δεν μπορεί. Δεν θα το επιτρέψω.
Τρία δεν... Και αυτά τα "δεν" με ανησυχούν τελευταία θέλω να σου πω.
Ξέρεις αυτό το απαισιόδοξο της αισιοδοξίας...
Βράδυ είναι. Όχι αργά,αλλά δεν θα σε βασανίσω άλλο.
Ήδη,μια καινούργια σκέψη φυτεύτηκε μες το αγαπημένο μου κεφάλι
κάπου στη δύση του ηλίου.
Και τις έδωσα όνομα ε; Είδες; Δεν εχει γίνει καν η αρχή και πέρασα κιόλας μετά τη μέση.
"Μα εγώ μ'ένα άγριο περήφανο χορό..."
Να αρχίσει να ρέει θέλω... Καταλάβε με. Αυτό!
maro*
