Λίγες ώρες πρίν...

Σάββατο πρωί.Στο κρεβάτι.Δεν ξέρω πως είναι ο καιρός έξω..

Χειμωνιάτικος σίγουρα,αλλά άγνωστα τα υπόλοιπα.

Όμορφο το χουζούρι του Σαββατοκύριακου,με ότι αυτό περιλαμβάνει.

Όρθια τελικά.Ανοίγω παράθυρα και έχει ήλιο..

Ανοίγω ραδιόφωνο,βάζω φόρμα,δυό μανταρίνια στο χέρι και φεύγω!

Τι κάνεις ένα τέτοιο πρωινό;

Πας για καφέ;Συναντάς τις εκπτώσεις των μαγαζιών;Κόβεις βόλτες;

Βρίσκεις φίλους και αλητεύεις;Πολλά μπορείς ε;

Πάνω απ’τις γραμμές,στην Κωνσταντινουπόλεως.

Ένα κόκκινο χαμηλό σπίτι,πολύχρωμα γκράφιτις και μια πόρτα που ανοιγοκλείνει.

Αρκετά συχνά όπως παρατηρώ...

Βγαίνω από το αμάξι μου και ανοίγω την ίδια πόρτα.

Συναντώ μια χρωματιστή αυλή,δέντρα,πρόσωπα,ματιές..

Λέω μια διστακτική Καλημέρα,νιώθω πολλά μάτια επάνω μου και πολλές φωνές μαζί να λένε:Καλώς όρισες,Καλημέρα!

Μιλώ πέντε λεπτά με την Αθανασία και βγαίνω πάλι έξω.

Με κατεύθυνση στο αμάξι μου και δυο άντρες μαζί μου.

Γίναμε επτά άτομα γρήγορα.

Ένα γεμάτο αμάξι άδειασε σε λίγα λεπτά και η αυλή άρχισε να κινείται διαφορετικά.

Κάθησα τρείς ώρες σε έναν άγνωστο,αλλά οικείο χώρο. Άκουγα,ρωτούσα,παρατηρούσα.

Κλείνοντας την πόρτα,την κοίταγα και δεν άφηνα το χερούλι!

Δεν ήθελα να φύγει κανείς από εκεί..

«Πρόγραμμα Στήριξης Αστέγων-Κλίμακα» ΜΚΟ

Έφυγα.Έκανα μια βόλτα στην ακρωτηριασμένη Αθήνα της ημέρας.

Βρίσκομαι στο σπίτι μου τώρα και μπορώ να κάνω χιλιάδες πράγματα..

Δεν ξέρω αν έξω έχει ήλιο η συννεφιά!

«Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί»

(Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές) 

maro*

Έγραψες; Γράφε,γράφε...

 

…βήματα αργά,κοιμισμένα και πάντα στην ίδια κατεύθυνση.

Σχεδόν την ίδια ώρα κάθε νύχτα,με συγκεκριμένο στόχο.

Να τον συναντήσω επιτέλους. Του είχα στείλει γράμμα και περίμενα.

Περίμενα να κατέβει από την καμινάδα.Κι εκείνος αργούσε..

Περνούσαν οι μέρες. Θα έχει πολλά παιδάκια να συναντήσει..

Κάθε βράδυ στο δέντρο.Άγνωστο γιατί.

Κάθε βράδυ ξεστόλιζα το δέντρο.Όσο έφτανα δηλ..

Μετά κοιμόμουν δίπλα στα διάφορα στολίδια.

Το επόμενο πρωί,με έβρισκε σκεπασμένη και το δέντρο στολισμένο.

Έρχεται..με σκεπάζει,στολίζει και φεύγει;Επειδή κοιμάμαι;

Πφφφφ..δεν αντέχω.Δεν θα κοιμηθώ ξανά!

Είχα μάθει να βάζω στο πικάπ έναν δίσκο με ρώσικα τραγούδια.

Παιδικά.Κάλαντα και μελωδίες.Μόνο εκείνον..

Τα Έλατα,τα Χιόνια στα Καμπαναριά και οι Άγιες Νύχτες δεν ήταν

πολύ του γούστου μου.

Καθόλου δεν μου άρεσε που με έβαζαν νωρίς για ύπνο,για να κάνουν

αυτό “το ρεβεγιόν”.

Δώδεκα παρά πέντε τους έκοβα την ανάσα και κοιτούσε ο ένας τον άλλον.

Άνοιγα την πόρτα,και έκανα εμφάνιση. Έκανα…Και ρεβεγιόν!

Όλο και κανα «λεφτό» τσιμπούσα από τα χαρτιά που έπαιζαν,

άκουγα τα πάντα,συμμετείχα στο ρεβεγιόν και…όταν έβγαινε ο ήλιος,

τότε που έφευγε και ο τελευταίος αποτελειωμένος καλεσμένος,

πήγαινα ευτυχισμένη για ύπνο.

Δεν τον συνάντησα ποτέ.Και όταν έμαθα ποιος κάνει τον Άγιο Βασίλη, είχε σταματήσει να παίζει και ο αγαπημένος μου δίσκος.

Αλλάξαμε πολλές βελόνες αλλά δεν μπορούσε να παίξει πια!

Σπάσανε και κάποια στολίδια,ξεκόλλησαν κάποια ξύλινα..

Ένα παιδικό μυαλό όμως αποτυπώνει κάθε στιγμή του!

Και ένα μεγαλύτερο,πάντα βρίσκει τον τρόπο να θυμάται..

Κάθε χρόνος που περνάει,δε μοιάζει με τον προηγούμενο.

Μνήμες υπάρχουν,γιατί υπήρξαν στιγμές.Όμορφες αλλά και δύσκολες..

Με γέλια,παρέες,μουσικές.Με τζάκι,κρασάκι,νοστιμιές.Εικόνες δυνατές..

Και οι άλλες στιγμές.

Του πόνου,της στεναχώριας,του κλάματος,της απώλειας.

Τα ξαφνικά της ζωής,που σε βγάζουν εκτός.

Τα ξαφνικά της ζωής,που σε επαναφέρουν εντός της..

Πάντα κάτι λείπει στις γιορτές.Σε όλους μας! Πιο πολύ αυτές τις μέρες.

Και τις νύχτες..που αναβοσβήνουν τα λαμπάκια.

Πάντα κάτι θα λείπει.Όπως και να νιώθεις,ότι κι αν βιώνεις..

Έτσι είναι μοιρασμένο,..καταλαβαίνεις.

Έστειλες φέτος γράμμα;Έλα προλαβαίνεις,γράφε…

Όχι άλλες σιωπηλές αισθήσεις.Όχι άλλες μοιρασμένες αντοχές,

άφωνες ελπίδες και απεγνωσμένα μπορώ μα δεν έχω..

Γράψε,γράψε…………………………………………………γράφε…………………

…………………………….γράφε……………

……….τα πόδια σου να’ναι γερά,τα χέρια σου ν’αντέχουν,

να συνεχίσει να χτυπάει η καρδιά σου,και η ψυχή σου να αντέχει!

…..γράφεις ακόμα;

Μην τα ξεχάσεις αυτά.

Κάπου ανάμεσα,στην αρχή η στο τέλος…να τα ζητήσεις!

Έχουμε μπροστά μας εννέα μέρες,για να ανταμώσουμε άλλη μια χρονιά.

Σε εκείνη που έρχεται λοιπόν…

Καλή χρονιά…απλά!!!

maro*         www.musicsociety.gr